2014 in review

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2014 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

A San Francisco cable car holds 60 people. This blog was viewed about 2,400 times in 2014. If it were a cable car, it would take about 40 trips to carry that many people.

Click here to see the complete report.

Advertisements

TW Classic 2014 – The Rolling Stones

rolling-stones

Het begon stipt om 13u met Admiraal Freebee. Hij deed zijn best en hij was goed. Het geluid was nog niet OK, te scherp en te veel pijn voor de oren. De oordopjes waren nog niet beschikbaar aan de stands. Des te meer was de merchandising van de Stones. Twee T-shirts met de tonglick kopen namen een vol uur wachten in beslag. Niemand vond dit een probleem, ik ook niet.
De volgende act was Seasick Steve. Hallo? De man blies de ganse weide naar huis. Hij speelde op zijn zelfgemaakte gitaren samen met een drummer. Wat een authenticiteit! Eenvoudige rock en blues. Toen de man zijn schrijnend levensverhaal openbaarde aan 66.000 mensen wist ik dit is een mens van vlees en bloed. Zo moeten er meer zijn. Helaas… Op het einde smeet de man zijn gitaar weg en zijn drummer een cimbaal. Het was alvast niet zijn zelfgemaakte gitaar, daarvoor is de man te nuchter denk ik.
De volgende was Arno. Wat een pose zeg! Een goed concert daar niet van maar wat is de man toch een karikatuur van zichzelf geworden. Een paar godverdommes, ne merci en de viswijven van Oostende, … tja dat hebben we allemaal al wel eens gehoord. Waarom niet gewoon doen aan die leeftijd?
En dan was Triggerfinger daar. Wist ik veel dat die mannen graag ook Stones wilden worden. Stevige rock en set. Niets verkeerd mee natuurlijk, maar waarom? Is er echt niets anders dan het imiteren van 70-plussers? Drummer Mario Goossens leek te zijn weggelopen uit de Muppetshow. Enkel bassist Lange Paul straalt wat power uit. Zanger en gitarist Ruben doet zijn best en is goed, maar dat zijn er zovelen.
De Simple Minds komen uit Glasgow, maar zijn geboren in Werchter. Om één of andere reden is hun opmars gestopt halfweg de jaren negentig. Jim Kerr deed zijn best en was gracieus. Hij heeft zich al lang neergelegd bij de ondergeschikte rol dat hij krijgt van Mick Jagger door in ‘zijn’ voorprogramma te spelen. Dit was echter pure nostalgie. Moeilijk om hier objectief te blijven. Alle hits uit de jaren 80 passeerden de revue en werden feilloos gespeeld. Gitarist Charlie Burchill speelde de pannen van het dak. Someone, Somewhere in Summertime… wake up on brilliant days… Mandela Day… Muziek dat ze hopelijk in de hemel spelen.
En dan…. The Stones….
Dat blies al het vorige weg en terecht. Waarom? Omdat ze allemaal Mick en Keith willen zijn maar niet kunnen, onvoldoende talent hebben of vooral te kort aan werklust en volharding hebben. Arno het meest, Seasick Steve het minst. Uiteraard ook omdat de licht- en audiotechnologie volledig in functie van de Glimmer Twins stond. Koning Mick had zeer tactisch verhinderd dat niemand de catwalk kon gebruiken door de eerste vloerplaten weg te nemen. Niemand die zich daar aan stoorde, maar een ego moet uiteraard verzorgd worden. De aanvang van het circus was weer zoals steeds zeer spectaculair. Hoewel, even dacht ik en met mij vele duizenden zo te horen aan de oehoe’s, dat ze een start zouden nemen met Sympathy. Niets was minder waar natuurlijk. De shows van de de Stones zijn vandaag de dag een voorbeeld van voorspelbaarheid. JJF is en blijft de opener van de Europese toer en dat zal in Werchter niet anders zijn. Tot spijt van wie het benijdt. Anderzijds, het moet gezegd Mick Jagger spreekt beter Nederlands dan Elio Di Rupo. Wat zou daar de reden van kunnen zijn?
Een zeer leuke ervaring desondanks die zielige veertiger in een marcelleke die meende dat hij Mick Jagger was, een papa en zoon die zo zat waren dat ze beiden in hun broek pisten, een meisje die dacht dat ze persé haar BH moest uitdoen, de drie volle uren file om uit Werchter te raken na afloop van het concert en de omleiding via Mechelen. Uiteindelijk toch thuis geraakt voor het daglicht. Nipt.
jan devos

De wedde van Johnny Thys

Ik hoef gelukkig geen verantwoording te geven nopens de hoogte van de toppostman zijn loon, maar toch voel ik ergens dat de huidige discussie zeer onredelijk wordt gevoerd. Alles is helaas (?) niet te vatten in een knap geformuleerd tweetbericht. De emoties nemen te veel de overhand. Misschien te begrijpen maar eigenlijk niet zo heilzaam in het zoeken van een oplossing. Minister Labille heeft het zeer tactisch gespeeld. Zijn electoraat zal hem (en de PS) zeker belonen in het stemhokje. En dan? Zijn we er dan allemaal beter van geworden?

Een dergelijk hoog bedrag als normaal beschouwen is ook voor mij moeilijk. Maar dat zie ik dan als een uitdaging voor het vinden van een antwoord op de vraag:  waarom we dergelijke hoge lonen toekennen?  Want, geef toe, iemand heeft uiteindelijk zich akkoord verklaard met de toekenning van dit bedrag? Of niet soms?

Vooreerst over het relatieve van het bedrag. Op jaarbasis schat ik ruwweg dat Johnny Thys ongeveer 12 keer meer verdiend dan ikzelf. Anderzijds stel ik vast dat elders op de wereld mensen moeten rondkomen met een tiental euro’s per maand. Dit is dan weer vierhonderd keer lager dan mijn loon. De wiskunde liegt niet maar geeft mij helaas geen raad om dergelijke problemen in te schatten, laat staan op te lossen. Of moeten we ons denken beperken tot de periferie van de kerktoren en de bredere context van de wereld noodgedwongen reduceren? De wereld is toch een dorp geworden waar we goed ingelicht worden over zowat alles wat zich afspeelt tussen de beide polen. Behalve dan voor het loon van mr. Thys? Nee toch?

Om het eerst punt te kunnen aanpakken moeten we blijkbaar ideologisch redeneren. Dat is wat de meesten dan ook minister Labille verwijten. De man redeneert te ideologisch. De grote politiek-ideologische denkstromingen zijn bijna al een paar eeuwen geleden geformuleerd. Het communisme enerzijds streeft naar een gelijkheid voor iedereen en doet afstand van privébezit. Alle bezit hoort de gemeenschap toe. Daartegenover staat het kapitalisme dat het individu en zijn gelding- en scheppingsdrang zijn gang laat gaan en bezit privatiseert. Beide  ideologieën hebben in de praktijk bewezen dat ze hun excessen kennen. Het communisme heeft meestal geleid tot totalitaire regimes. Stalin (USSR), Pol Pot (Cambodja), Castro (Cuba), Ceausescu (Roemenië) en recent nog het Noord-Koreaans regime van Kim.  Het kapitalisme heeft geleid tot corrupte regimes. Pinochet (Chili) , Stroessner (Paraguay) , Videla (Argentinië), Markos (Filipijnen) zijn daar spijtige getuigen van. In beide gevallen werd de waarde van de mens geschoffeerd en reduceert tot  een radertje in een overmachtige  bestuurlijke machine. In het beste geval, wel te verstaan. Want beide kanten hebben ook genocides op hun geweten. Hoewel beide ideologieën ondertussen zijn bijgesteld lijken de scherpe intrinsieke waarden ervan toch zeer sterk te zijn en zeker niet uitgedoofd. Het communisme heeft weliswaar door het uiteenvallen van de USSR een forse stap gezet naar het kapitalisme. En ook China flirt met een vrije markteconomie. Toch blijven beide landen weinig eerbied te hebben voor het democratisch gedachtegoed. In Europa overheerst een gematigd of gemodereerd sociaal kapitalistisch systeem. Overal waar de excessen van het kapitalisme al te goor worden, treedt Europa met gepaste richtlijnen op. Enkel in de VS lijkt het ongebreideld kapitalisme nog te gedijen, hoewel sinds Clinton en zeker met Obama dit ook de richting uitgaat van een Europees model.  Toch is de finale strijd nooit gestreden. Zal dit ooit het geval zijn? Verzoenen van water en vuur gaat immers niet zo makkelijk. De conservatieven en kapitalisten zijn nooit zo sterk geweest in de VS. Ook in Europa lijken de fundamentalistische linksen elk economisch besef te ontbreken.  Dit is meteen de sleutel tot de diagnose van het geval Thys. Het is mijn mening dat Labille intellectueel oneerlijk optreedt wanneer hij eenzijdig plotseling ideologische redenen inroept om het loon van de CEO van BPost te reduceren. Ik zwijg dan nog over de wijze waarop één en ander is gebeurd.  In een echte democratie worden ideologische verschillen geofferd op het altaar van het compromis. Dit moet gelden voor alle deelnemende ideologische strekkingen binnen onze regering.  Zowel links als rechts. Het (te) hoge loon van Thys kan niemand verdedigen vanuit een eenzijdige ideologische visie. Net zoals Labille ook niet kan verdedigen waarom we nog niet in Utopia leven.

Het probleem is ook een intellectueel debat, waaraan helaas weinig mensen zullen deelnemen, wegens te complex. Ook in de pers lijkt het dieper graven naar oorzaken wat zoek te zijn. Men blijft maar schemeren met sterke emotionele clichés, zoals de ongelijkheid in lonen, de gelijkheid (van wat?) van ieder individu en het uitlokken van negatieve afgunstige gevoelens. Dat een gewone postbode een bedrijf zoals BPost niet kan leiden weet de man of vrouw in kwestie best ook wel. Een opkomend gevoel van afgunst is dan ook te begrijpen. Toch is het precies daar dat onze beleidsmensen moeten ingrijpen. Met afgunst en negatieve emoties zullen we niet ver raken, toch zijn dit niet te vermijden obstakels. Of we blijven zeuren op de rijken die het gelag maar moeten betalen of we zijn bereid om de suprematie van sommigen te accepteren en dit in een collectief voordeel om te vormen. Bovenal proberen we iedereen als mens te respecteren. Ook de gewone postbode die ogenschijnlijk zeer eenvoudig werk uitvoert, maar wel een niet onbelangrijke bijdrage levert aan een stabiel democratisch systeem, dat weliswaar niet perfect is, maar dat best de moeite is om voor te strijden.

Er is werk aan de winkel voor onze beleidsmensen.  Ik benijd ze geenszins.

Prettig eindejaar, veel geluk, weinig problemen, een goede gezondheid en veel wijsheid toegewenst aan iedereen!

jan devos

PS Een weblog even niet over IT. Een mens leeft niet van computers alleen.

New book! Information Systems for Small and Medium-sized Enterprises

Order your copy now!

http://www.springer.com/business+%26+management/business+information+systems/book/978-3-642-38243-7

Capture

ERP, Het einde van een tijdperk?

CFO1

CFO2 CFO3 CFO4 CFO5 CFO6

CFO1

2012 in review

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2012 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

600 people reached the top of Mt. Everest in 2012. This blog got about 5,300 views in 2012. If every person who reached the top of Mt. Everest viewed this blog, it would have taken 9 years to get that many views.

Click here to see the complete report.

%d bloggers like this: