TW Classic 2014 – The Rolling Stones

rolling-stones

Het begon stipt om 13u met Admiraal Freebee. Hij deed zijn best en hij was goed. Het geluid was nog niet OK, te scherp en te veel pijn voor de oren. De oordopjes waren nog niet beschikbaar aan de stands. Des te meer was de merchandising van de Stones. Twee T-shirts met de tonglick kopen namen een vol uur wachten in beslag. Niemand vond dit een probleem, ik ook niet.
De volgende act was Seasick Steve. Hallo? De man blies de ganse weide naar huis. Hij speelde op zijn zelfgemaakte gitaren samen met een drummer. Wat een authenticiteit! Eenvoudige rock en blues. Toen de man zijn schrijnend levensverhaal openbaarde aan 66.000 mensen wist ik dit is een mens van vlees en bloed. Zo moeten er meer zijn. Helaas… Op het einde smeet de man zijn gitaar weg en zijn drummer een cimbaal. Het was alvast niet zijn zelfgemaakte gitaar, daarvoor is de man te nuchter denk ik.
De volgende was Arno. Wat een pose zeg! Een goed concert daar niet van maar wat is de man toch een karikatuur van zichzelf geworden. Een paar godverdommes, ne merci en de viswijven van Oostende, … tja dat hebben we allemaal al wel eens gehoord. Waarom niet gewoon doen aan die leeftijd?
En dan was Triggerfinger daar. Wist ik veel dat die mannen graag ook Stones wilden worden. Stevige rock en set. Niets verkeerd mee natuurlijk, maar waarom? Is er echt niets anders dan het imiteren van 70-plussers? Drummer Mario Goossens leek te zijn weggelopen uit de Muppetshow. Enkel bassist Lange Paul straalt wat power uit. Zanger en gitarist Ruben doet zijn best en is goed, maar dat zijn er zovelen.
De Simple Minds komen uit Glasgow, maar zijn geboren in Werchter. Om één of andere reden is hun opmars gestopt halfweg de jaren negentig. Jim Kerr deed zijn best en was gracieus. Hij heeft zich al lang neergelegd bij de ondergeschikte rol dat hij krijgt van Mick Jagger door in ‘zijn’ voorprogramma te spelen. Dit was echter pure nostalgie. Moeilijk om hier objectief te blijven. Alle hits uit de jaren 80 passeerden de revue en werden feilloos gespeeld. Gitarist Charlie Burchill speelde de pannen van het dak. Someone, Somewhere in Summertime… wake up on brilliant days… Mandela Day… Muziek dat ze hopelijk in de hemel spelen.
En dan…. The Stones….
Dat blies al het vorige weg en terecht. Waarom? Omdat ze allemaal Mick en Keith willen zijn maar niet kunnen, onvoldoende talent hebben of vooral te kort aan werklust en volharding hebben. Arno het meest, Seasick Steve het minst. Uiteraard ook omdat de licht- en audiotechnologie volledig in functie van de Glimmer Twins stond. Koning Mick had zeer tactisch verhinderd dat niemand de catwalk kon gebruiken door de eerste vloerplaten weg te nemen. Niemand die zich daar aan stoorde, maar een ego moet uiteraard verzorgd worden. De aanvang van het circus was weer zoals steeds zeer spectaculair. Hoewel, even dacht ik en met mij vele duizenden zo te horen aan de oehoe’s, dat ze een start zouden nemen met Sympathy. Niets was minder waar natuurlijk. De shows van de de Stones zijn vandaag de dag een voorbeeld van voorspelbaarheid. JJF is en blijft de opener van de Europese toer en dat zal in Werchter niet anders zijn. Tot spijt van wie het benijdt. Anderzijds, het moet gezegd Mick Jagger spreekt beter Nederlands dan Elio Di Rupo. Wat zou daar de reden van kunnen zijn?
Een zeer leuke ervaring desondanks die zielige veertiger in een marcelleke die meende dat hij Mick Jagger was, een papa en zoon die zo zat waren dat ze beiden in hun broek pisten, een meisje die dacht dat ze persé haar BH moest uitdoen, de drie volle uren file om uit Werchter te raken na afloop van het concert en de omleiding via Mechelen. Uiteindelijk toch thuis geraakt voor het daglicht. Nipt.
jan devos

%d bloggers like this: