SOPA en PIPA: ontkennen van het licht van de zon?

21 Januari 2012
Er is de laatste tijd heel wat te doen geweest over de twee Amerikaanse wetsvoorstellen SOPA en PIPA. De voorstellen zijn bedoeld om piraterij en namaak van  intellectuele en immateriële creaties een halt toe te roepen. Dagelijkse worden de auteursrechten van vele artiesten en softwareontwikkelaars geschonden door illegale downloads. De digitale revolutie en de breedbandtoegang tot het internet maken slachtoffers zoveel is duidelijk. Het bestrijden van de uitwassen van deze evolutie is uiteraard toe te juichen. De vraag die we hierbij moeten stellen is hoe pakken we dit aan? Maar eigenlijk moeten we nog dieper peilen naar de oorzaken van de kwaal. Zoals dit eigenlijk altijd zou moeten. Het blijkt dat deze vergaande wetgeving eigenlijk niet nodig is en vooral  economisch contraproductief is.
Misdaad volgt eigenlijk heel eenvoudige regels die verrassend gelijklopen met bonafide operaties. Zoveel mogelijk resultaat met zo weinig mogelijk kosten of inspanningen. Het is deze wanverhouding die in de digitale wereld momenteel  aan de orde is. Waarom zou ik €20 betalen voor laatste CD van mijn favoriete band als ik in de beslotenheid van de huiskamer de songs voorlopig gratis kan ophalen van het internet? Schend ik daarmee de auteursrechten? Jazeker. Ben ik bereid om prijs te bepalen voor mijn muziek: jazeker, maar ik heb ondertussen wel gezien dat €20 betalen echt niet hoeft. Waarom kan ik mijn songs niet downloaden op een legale manier? Blijkbaar nog niet.
De oorzaak hiervan is het enorme deficit en gebrek aan creativiteit van de bestaande marktspelers op gebied van het exploiteren van het potentieel van de digitale revolutie.  Momenteel kunnen we met ons allen getuige zijn hoe Kodak als een moderne Titanic ten onder gaat. Een voorbeeld die kan tellen. Er is een fundamentele paradigmaverschuiving gaande in het aanpakken van marktpotentieel die vele bedrijven wel zien, maar kost wat kost willen bestrijden. De verschuiving bestaat uit de aanvallen van de zogenaamde ‘emergent collectives’ (EC) die overal opduiken en die de ommuurde tuinen van grote gevestigde marktgiganten omvergooien. EC’s ontstaan spontaan in het kielzog van het breedband internet. Voorbeelden van ECs zijn:  de open softwarebewegingen, sociale media: YouTube, Facebook, Twitter; blogging gemeenschappen, virtuele organisaties, edm.  Gebruikers bepalen meer en meer hun eigen content op het internet en wensen daarbij niet gestuurd worden, laat staan betalen voor iets wat ze niet zien als extra waarde.  Het fenomeen doet zich voor in de filmindustrie, de pers, de media, de muziekindustrie, de software-industrie, de fotografie, kortom in elke sector die sterk door de digitalisering wordt beïnvloed. Vele grote bedrijven hanteren een Porteriaanse strategie om zich te handhaven in een markt en de concurrentie voor te zijn. Hierbij wordt er ondermeer macht uitgeoefend op de klanten en de leveranciers. Klanten worden eigenlijk binnen een dergelijke strategie gegijzeld door het bedrijf. Denk maar aan de telecomoperatoren die nog altijd het recht opeisen om klanten (veel) te laten betalen voor de toegang tot het internet. Velen beginnen nu in te zien dat dit eigenlijk geld af troggelen is. De klant is zeker bereid te betalen maar dan voor een evenwichtig aanbod en met een waardepropositie die in evenwicht is met de vraag. Inderdaad waarom zou ik een duur 4G-abonnement nemen als er overal WIFI-hotspots ontstaan waarmee ik precies hetzelfde kan doen maar dan gratis?
Dit is het probleem. De bestaande grote bedrijven blijven strijden om hun ommuurd tuintje te beschermen. Dat is best te begrijpen: men slacht niet de kip die gouden eieren legt. Maar de strijd zal ooit moet worden opgegeven. De energie moet gaan naar het ontwerpen van nieuwe businessmodellen om het potentieel van de digitale (r)evolutie en de opkomst van de EC’s te ontginnen. Apple is de eerste geweest die alvast een voorzet gegeven heeft met iTunes voor de muziekindustrie. Wanneer volgen de anderen?
Het wordt dan helemaal niet nodig om wetten zoals SOPA en PIPA te maken die eigenlijk het werk zijn van de lobby van de voorstanders van de ommuurde tuinen. Het licht van de (digitale) zon negeren en weigeren te innoveren is blijkbaar troef.  Het conservatisme toont zijn tanden.  Spijtig.

jan devos

Advertisements

About jangdevos
I'm an IT/IS professor, a late Baby Boomer, married with Ann and father of Hélène and Willem, a Stones fan and interested in almost everything. I work at the UGent (campus Kortrijk), Belgium. My research domain are: IT Governance in SMEs, IT/IS Security, IT Management, IT Project Management, IT Trends and IT/IS failures.

One Response to SOPA en PIPA: ontkennen van het licht van de zon?

  1. Sylvie Huwe says:

    Hello. splendid job. I did not imagine this. This is a excellent story. Thanks!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: